Σαν Σήμερα (1903): H ομάδα “Πλήρωμα” η αλλιώς “Βαρκάρηδες” της Θεσσαλονίκης καταδικάζονται σε θάνατο απο το στρατοδικείο

Στις 6 Ιούνη 1903 στην τελευταία συνεδρίαση του στρατοδικείου με την παρουσία όλης της πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής εξουσίας του Βιλαετιού ανακοινώνεται η απόφαση στους τρεις από τους “Βαρκάρηδες”/Γκεμιτζήδες (ο Μπογντάνωφ βρίσκεται στο νοσοκομείο).

«Άπαντες οι άνω τέσσερις ένοχοι εγκληματικών πράξεων, αίτινες έτεινον εις την σφαγήν των κατοίκων, εις την καταστροφήν της πόλεως, δια ταύτα κηρύσσονται παμψηφεί ένοχοι των προρρηθέντων εγκλημάτων» (κάθε ομοιότητα με ανάλογες διατυπώσεις και περιστατικά του άμεσου ή και του μακρινού παρελθόντος δεν είναι τυχαία) και καταδικάζονται σε θάνατο.

Είναι χαρακτηριστική, επίσης, η δημοσιογραφική «αμεροληψία» που, παρά τα 110 χρόνια από τότε, δείχνει σαν οι χαρακτηρισμοί της εφημερίδας «Φάρος» να γράφτηκαν στις μέρες μας. Να τι γράφει για τη στιγμή της απαγγελίας της κατηγορίας: «Οι τρεις κακούργοι προ του δικαστηρίου  κάτωχροι περιεργάζονται υπούλως τους εν τη αιθούση…»

Οι τέσσερις αναρχικοί οδηγούνται στις φυλακές του Επταπυργίου, πασίγνωστες για τους βασανισμούς κρατουμένων.

Την άνοιξη του 1906 ο σουλτάνος με φιρμάνι μετατρέπει τις ποινές 156 καταδικασμένων σε θάνατο, ισόβια. ή πολύχρονα καταναγκαστικά έργα σε εξορία.

gemidji_zhΟι Γκεμιτζήδες μεταφέρονται μαζί με άλλους Βούλγαρους στις φυλακές Μουρτζούκ της επαρχίας Φεζάν στη Σαχάρα. Πρόκειται για μια πορεία θανάτου, σε ένα μέρος που χαρακτηρίζεται ως η Σιβηρία της Αφρικής. Ο Μπογντάνωφ πεθαίνει από ελονοσία στις 14 Φλεβάρη του 1908. Στις 8 Ιούνη της ίδιας χρονιάς πεθαίνει από εξάντληση ο Μίλαν Άρσωφ.

Το Ιούλιο ξεσπά στη Θεσσαλονίκη η επανάσταση των Νεοτούρκων και δίνεται αμνηστία. Στις 30 του μήνα ανακοινώνεται στους εξόριστους η αμνηστία. Δυο βδομάδες αργότερα είναι έτοιμοι να επιστρέψουν. Είναι αποφασισμένοι όμως να πάρουν μαζί τους και τους δύο νεκρούς συντρόφους του. Σκάβοντας στην άμμο με τα χέρια ξεθάβουν τα σώματα τους, που όμως έχουν αρχίσει να αποσυντίθενται. Αναγκάζονται να τους κόψουν τα κεφάλια και την επόμενη μέρα τα βάζουν σε ερμητικά κλεισμένους τενεκέδες αφού πρώτα τα βάζουν σε ιωδοφόρμιο.

Επιστρέφουν στις 18 Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη. Ο Σάτεφ φτάνει στο πατρικό του στο Κράτοβο στις 21 του μήνα. Μερικές μέρες αργότερα παραδίνουν τα κεφάλια των συντρόφων τους Άρσωφ και Μποσνάκωφ στους γονείς τους.

Ο Μποσνάκωφ πεθαίνει το 1915 στη Βουλγαρία.

Ο Πάβελ Σάτεφ επιστρέφει το 1910 στη Θεσσαλονίκη όπου δουλεύει ως καθηγητής στο βουλγαρικό εμπορικό Γυμνάσιο ως το 1913. Τα απομνημονεύματα του σε δύο τόμους αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για τη δράση των Γκεμιτζήδων και μια συνταρακτική αφήγηση των όσων προηγήθηκαν και ακολούθησαν των γεγονότων του 1903. Ο Σάτεφ δολοφονήθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο το 1946.

Πηγή: απόσπασμα απο κείμενο της Συσπείρωσης αναρχικών σε άρθρο στο https://anarchypress.wordpress.com

θα ακολουθήσει τις επόμενες άρθρο με αναλυτικό αφιέρωμα στους βαρκάρηδες στο blog…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *